«لغت نامه دهخدا»
[بُ تَ / تِ مُ دَ / دِ] (حامص مرکب) حالت بوته ای که ریشه اش خشک شده باشد. آن گیاه که بر اثر خشک شدن ریشه و نرسیدن آب پژمرده شده باشد. حالت بته مرده. (یادداشت مؤلف).