بثعه

«لغت نامه دهخدا»

[بَ عَ] (ع اِ) گوشت پارهء برآمده بر لب ملاصق دندان. (منتهی الارب) (آنندراج) (ناظم الاطباء). ج، بُثع.
اینستاگرام جدول آنلاین
کانال تلگرام جدول آنلاین

موارد بیشتر