بجا آمدن

«لغت نامه دهخدا»

[بِ مَ دَ] (مص مرکب) برآورده شدن. برآمدن. || قرار گرفتن. آرام یافتن. بر جای قرار یافتن :
بجا آمدند آن سپاه مهان
شدند آفرین خوان به شاه جهان.فردوسی.
و رجوع به جا و بجای آمدن شود.