بجان آوردن

«لغت نامه دهخدا»

[بِ وَ دَ] (مص مرکب) به تنگ آوردن. (برهان قاطع) (انجمن آرای ناصری). عاجز کردن. بستوه آوردن. زله کردن. || کنایه از کشتن. به قتل آوردن. (برهان قاطع) (انجمن آرای ناصری) :
گر صفی از خصم بجان آوری
مرد نیی گر بزبان آوری.خسرو.
بجان رسانیدن.
[بِ رَ / رِ دَ] (مص مرکب) واصل ساختن به جان. || به تنگ آوردن. عاجز کردن. زله کردن. بستوه آوردن :
برسانید به خاک قدم یار مرا
که رسانید به جان این دل بیمار مرا.صائب.