بجاوه

«لغت نامه دهخدا»

[بَ وَ](1) (اِخ) بلاد نوبه. (منتهی الارب). سرزمینی در نوبه و شتر بجاوی منسوب به بجاء است که مردمی هستند نیمه عربی و نیمه حبشی. (از معجم البلدان). معادن طلای آن از قدیم معروف بوده و از عهد فراعنه بهره برداری می شده است. (از قاموس الاعلام ترکی).
(1) - در منتهی الارب به ضم باء ضبط شده است.