بجکم

«لغت نامه دهخدا»

[بَ کَ] (اِ) خانهء تابستانی. (فرهنگ اسدی). بادغرد. || نشیمن سنگی در ایوان خانه ها جهت نشستن و قسمت تحتانی خانه که در زمستان در آن سکنا می کنند. (ناظم الاطباء) :
از تو خالی نگارخانهء جم
فرش دیبا کشیده بر بجکم.رودکی.
هزاران بدش اندرون طاق و خم
به بجکم درش نقش باغ ارم.عنصری.