بجه

«لغت نامه دهخدا»

[بِ جَ] (اِخ) نام طایفه ای از بنی حام که بین نیل و دریای سرخ و قاهره و سودان می زیند. (از اعلام المنجد). قسمتی از حبشه. (طبری ج7 ص277). ناحیتی است مشرق و جنوب و مغرب وی بیابان و شمال آن بیابانست که میان حبشه و بجه و نوبه و دریاست مردم آنجا با مردم نیامیزند. (از حدود العالم). و رجوع به بجا و بجاه شود. نیز رجوع به نزهه القلوب ج3 ص201 شود.