بحبوحه

«لغت نامه دهخدا»

[بُ حَ] (ع اِ) میان و وسط هر چیزی. (ناظم الاطباء). وسط مکان.اصل و میان چیزی. بحبوح. (منتهی الارب).
- بحبوحه الجنه؛ میان بهشت. (مهذب الاسماء): من سره ان یسکن بحبوحه الجنه فلیلزم الجماعه. (حدیث).
- بحبوحه الدار؛ میان سرای. خیاره. (تاج العروس). مأخوذ از تازی، میان خانه و وسط آن. (ناظم الاطباء).
- در بحبوحه؛ در گیراگیر کار. در وسط کار.