«لغت نامه دهخدا»
[بَ حَ] (ع مص) گرفتگی گلو و گرانی آواز. (منتهی الارب) : و این درشتی آواز را به تازی بحح گویند. (ذخیرهء خوارزمشاهی). و رجوع به بَحّ شود.
