بخاتی

«لغت نامه دهخدا»

[بُ ی ی] (ع اِ) شتران بختی. (منتهی الارب). شتران قوی درازگردن. (از آنندراج). بخاتی و هی جمال جفاه القدود طویله الوبر تجلب من بلاد الترک. (از صبح الاعشی ج2 ص33). و رجوع به بختی شود.