بخت کوری

«لغت نامه دهخدا»

[بَ] (حامص مرکب)کوربخت بودن. || شوی خوب نداشتن زن. بدبختی زن :
ز دولا کرد آب اندر خنوری
که شوید جامه را هر بخت کوری.
شهابی (سهانی ؟) (از فرهنگ اسدی).