«لغت نامه دهخدا»
[بَ گُ] (حامص مرکب)گشودن بخت بسته. باز کردن بخت بستهء کسی. || عملی سحری برای شوهر کردن دختران. توسل به طلسم و جادویی برای شوی رفتن دختر. عمل ساحران و دعانویسان. - دعای بخت گشایی؛ دعا که به نیت به شوهر رفتن دختران دهند. (یادداشت مؤلف).