«لغت نامه دهخدا»
[بَ گُ] (نف مرکب)بخت گشاینده. که بخت بسته را بگشاید. گشایندهء بخت. آن که گره از کار بسته بگشاید. || آنکه با جادویی و فسون زنی را شوهر دهد.