«لغت نامه دهخدا»
[بِ اَ کَ دَ / دِ] (ن مف مرکب)(از: ب + راه + افکنده) براه افتاده. کنایه از بی ارزش و بی قدر و قیمت و منزلت : آن چوب خشک براه افکنده آخر بکار آید. (کلیله و دمنه).