«لغت نامه دهخدا»
[بَ] (ع ص) زن برآمده سینه و درآمده پشت. (ناظم الاطباء). رجل ابزخ و امرأه بزخاء، نعت است. (منتهی الارب) (آنندراج). تأنیث ابزخ. رجوع به این کلمه شود.
