«لغت نامه دهخدا»
[بِ زَ / زِ / زُ / بِزْ دَ] (مص)(از: ب + زدانیدن) بزدودن. دور کردن زنگ از آئینه و تیغ و امثال آن. بزداییدن. (از یادداشتهای مرحوم دهخدا).
