بزرگ محل

«لغت نامه دهخدا»

[بُ زُ مَ حَل ل / حَ] (ص مرکب) بزرگ مرتبه. بزرگ مقام. بلندپایه :
زهره و مشتری چنان نگرند
پایهء قَدرت ای بزرگ محل.سعدی.