بزم آرای

«لغت نامه دهخدا»

[بَ] (نف مرکب) کنایه از صاحب مجلس. (آنندراج). آرایندهء بزم. بزم آرا. مجلس آرا :
قصه چون گفت ماه بزم آرای
شه در آغوش خویش کردش جای.نظامی.
چه شهرآشوبی ای دلبند مقبول
چه بزم آرایی ای گلبرگ خودروی.سعدی.