بزمجوی

«لغت نامه دهخدا»

[بَ] (نف مرکب) جویندهء بزم. جویای بزم و عیش و طرب. اهل مجلس طرب و شراب :
برفتند از آن پس بنخجیرگاه
همه بزمجوی و همه رزمخواه.فردوسی.