بزه

«لغت نامه دهخدا»

[بِزْ زَ] (ع اِ) سلاح و هیئت، یقال: هو حسن البزه. (از منتهی الارب) (ناظم الاطباء). جامهء خلعت و سلاح. (مهذب الاسماء نسخهء خطی). شاره. لبسه. (یادداشت بخط مرحوم دهخدا).