بزیر

«لغت نامه دهخدا»

[بِ] (ق مرکب) محرمانه. آهسته. نرم :
ز پیر عقل سؤالی بزیر می کردم
که اوست آنکه دوای دل حزین داند.
کمال اسماعیل.