بزیر آوردن

«لغت نامه دهخدا»

[بِ وَ دَ] (مص مرکب) (از: ب + زیر + آوردن) فرود آوردن. بزمین افکندن. از بالا بپائین انداختن :
گرفت آن بر و یال گرد دلیر
که آرد مگر پهلوان را بزیر.فردوسی.
بزیر آورد دشمنی را ز تور
درفشش ببالا برآرد ز دور.فردوسی.
درخت تو گر بار دانش بگیرد
بزیر آوری چرخ نیلوفری را.ناصرخسرو.