بزیغیه

«لغت نامه دهخدا»

[بُ زَ غی یَ] (اِخ)(1) یکی از فرق هشتگانهء غُلات که اصحاب بزیغ بن یونس بودند. (از کتاب بیان الادیان ص36). از فرق غُلاه و از فروع خطابیه، اصحاب بزیغ بن موسی الحائک که بزیغ را رسول ابوالخطاب محمد می پنداشتند و امام جعفر صادق را خدا می دانستند و میگفتند که آن حضرت در اختیار صورت فعلی بمردم تشبه کرده و معتقد بودند که در میان ایشان مردمانی وجود دارند که از جبرائیل و میکائیل و حضرت رسول افضلند و میگفتند که هیچکس از ایشان نمی میرد. (از کتاب خاندان نوبختی عباس اقبال ص251). و رجوع به مقالات اشعری و ملل و نحل شهرستانی و خطط ابن حزم و رجال ابوعلی، و بزیعیه شود.
(1) - بزیغیه در بیان الادیان منسوب به بزیغ بن یونس و از فرق غُلات ذکر شده و در متن بنقل از خاندان نوبختی از پیروان بزیغ بن موسی الحائک ذکر شده است.