بس

«لغت نامه دهخدا»

[بَ سُ] (اِ)(1) (در اصطلاح هیئت) نام یکی از جهات، بزعم هندوان. رجوع به ماللهند ص145 س 19، ص173 س 8 و ص197 س 13 شود.
(1) - Vasu.