بساو

«لغت نامه دهخدا»

[بَ] (فعل امر) از مصدر بساویدن. (لغت فرس اسدی ص416) :
بجانم که آزش همان نیز هست
ز هر سو بیارای و ببساو دست(1).اوبهی.
رجوع به بساویدن، پساویدن و بساییدن شود.
(1) - ن ل: ز هر سو بیابی بساود بدست.