«لغت نامه دهخدا»
[بُ حا قِ اَ عِ مَ] (اِخ)ابواسحاق شیرازی، حلاج. نام شاعریست که در اشعارش همه بیان طعامها باشد. (غیاث) (آنندراج). جمال الدین ابواسحاق شیرازی. (از الذریعه ج 9). شیخ احمد. (از فرهنگ سخنوران) معروف به حلاج از مردم شیراز و از شعرای عصر تیموریست. براون وی را متوفی بسال 814 ه . ق. می داند و صاحب الذریعه بتردید تاریخ مرگ وی را 814 تا 830 ه . ق. آورده است. از شعرای عصر تیموری و بخصوص اسکندربن عمر شیخ نوهء امیرتیمور بوده است. خدمت شاه نعمه الله کرمانی را درک کرده و به وی ارادت ورزیده است. کاتبی نیشابوری وی را ستوده و شاه داعی الله شیرازی ویرا رثا گفته او بسیاری از ابیات غزلهای حافظ را بتضمین در شعرخود آورده است گورش در تکیهء چهل تنان شیراز باشد. نسخهء خطی دیوانش مورخ 855 ه . ق. در کتابخانهء محمد نخجوانی موجود است. دیوانش دو بار به چاپ رسیده است: چاپ نخستین آن در استانبول بسال 1303 ه . ق. در چاپخانهء ابوالضیا در 184 صفحه و چاپ دوم آن در شیراز بوسیلهء کتابفروشی معرفت در 210 صفحه. رجوع به الذریعه ج 9، مقدمهء چاپ دوم دیوان، فرهنگ سخنوران، هفت اقلیم، تذکرهء دولتشاه سمرقندی، آتشکدهء آذر مجمع الفصحا ج 2، ریاض العارفین، تذکرهء حسینی، صبح گلشن، طرائق الحقایق، فارسنامهء ناصری، شکرستان پارسی، نسخهء خطی کتابخانهء جعفر سلطان القرائی، اسماءالمؤلفین و آثارالمصنفین، مرآه الفصاحه، تاریخ ادبیات ایران براون ترجمهء علی پاشا صالح و علی اصغر حکمت، ریحانه الادب، مرآه الخیال، آثار عجم، ریاض الجنه، قاموس الاعلام ترکی نتایج الافکار، تاریخ ادبیات فارسی اته چ شفق، شعوری ج1 ورق 312، شدالازار ص1، 11، فیه مافیه، تاریخ عصر حافظ و اطعمه در همین لغت نامه، و ناظم الاطباء شود.