بسد

«لغت نامه دهخدا»

[بُ] (اِ)(1) بمعنی بست باشد که گلزار است. (برهان) (انجمن آرا) (آنندراج) (جهانگیری). لفظ بسد مبدل بُست بمعنی باغی که در آن گل یا میوه یا هر دو باشد. (فرهنگ نظام: بست). بست و گلزار. (ناظم الاطباء). گلستان. || جایی که میوهء خوشبوی بهم رسد. (برهان)(2). جایی که میوه های خوشبو در آنجا باشد. (ناظم الاطباء).
(1) - هزوارش bast «یوستی. بندهش. 88». (از حاشیه برهان قاطع چ معین).
(2) - هزوارش bast «یوستی. بندهش. 88». (از حاشیه برهان قاطع چ معین).