بسر خویش

«لغت نامه دهخدا»

[بِ سَ رِ خیش] (ق مرکب)بسر خود. باستقلال خود. (شرفنامهء منیری). بر سر خویش. (مؤید الفضلاء) (آنندراج). رجوع به بر سر خویش و بسر خود و مجموعهء مترادفات ص349 شود.