بسکر

«لغت نامه دهخدا»

[بَ کَ] (اِخ) بشکر، بسکو، لسکو(1). قصبه ای به سیستان : و عبدالله بن ناشره ناحیت فراه و قصبهء بسکر مهمل گذاشته بود. (تاریخ سیستان چ1، 1314 ه . ش. محمد رمضانی ص 104، 156، 159، 188، 218، 324، 325 و 364).
(1) - مرحوم بهار در حاشیه ص140 حدس زده است که ممکن است مصحف لشکر و سپه باشد.