بسلانیدن

«لغت نامه دهخدا»

[بِ سِ دَ](1) (مص) بسلاندن. مخفف بگسلانیدن باشد. (برهان) (انجمن آرا) (آنندراج) (جهانگیری) (مؤید الفضلاء). کشیدن و شکستن. (ناظم الاطباء). پاره کردن. گسستن. رجوع به بسلاندن و گسلانیدن و گسیختن و شعوری ج 1 ورق 207 و رشیدی شود.
(1) - ناظم الاطباء بسکون «سین» ضبط کرده است.