بسیسه

«لغت نامه دهخدا»

[بَ سَ] (ع مص) سخن چینی کردن میان مردم و یقال: بس عقاربه؛ ای ارسل نمائمه و آذاه(1). (منتهی الارب). بسّ. (منتهی الارب). رجوع به بسّ شود.
(1) - در اقرب الموارد و متن اللغه فقط مصدر بس آمده و این معنی را در ذیل بسیسهء اسمی آورده اند.