«لغت نامه دهخدا»
[بَ تَ] (اِخ) نام فرشته ای است موکل باران و نباتات. (برهان) (شرفنامهء منیری) (ناظم الاطباء). ظاهراً با مادهء پیشین یکی باشد که مصحف تشتر است. || ابر را نیز گویند که به عربی سحاب خوانند. (برهان) (از سروری) (از ناظم الاطباء) (ابوحفص سغدی بنقل سروری).