بشجیر

«لغت نامه دهخدا»

[بُ] (اِ) یا بشجر(1) نام درختی است که کمان را از چوب آن سازند و آن را به عربی نَبع گویند. (برهان) (سروری). درخت نبع که از چوب آن کمان سازند. (ناظم الاطباء). مؤلف انجمن آرا پس از نقل عبارت برهان آرد. بیشتر آن درخت در قلهء کوه روید. (از آنندراج). آلِش. خدنگ. (زمخشری). و رجوع به شعوری ج 1 ورق 214 شود. نوعی از آن توسکا(2) است. (درختان جنگلی ایران ثابتی ص 166). نوع دیگر آن راش است(3). (ایضاً ص166). نام درختی است که در قلهء کوه روید و از چوب آن کمان سازند. (فی السامی: النبع بشجر) (رشیدی: بشجر). نام درختی است که از آن چوب کمان گیرند و به عربی نبع گویند. (سروری).
(1) - Hetre.
(2) - Alnus Tourn.
(3) - Fagus sylvatica.