«لغت نامه دهخدا»
[بَ شِ عَ] (ع ص) تأنیث بَشِع. رجوع به بشع شود. || خشبه بشعه؛ چوب بسیار گره. (منتهی الارب) (از ناظم الاطباء). گویند: نحت متن العود حتی ذهب بشعه؛ تراشید پشت چوب را تا گره های آن از میان رفت. (از اقرب الموارد).