بشکال

«لغت نامه دهخدا»

[بَ] (اِ) پشکال. کلمهء هندی بمعنی باران برسات. (از آنندراج). برسات. (ناظم الاطباء)(1). || فصل باران هند برسات. (فرهنگ فارسی معین). والمدینه [ مدینه هنور بالهند ] علی نصف میل من البحر و فی ایام البشکال و هو المطر، یشتد هیجان هذا البحر و طغیانه. (ابن بطوطه).
(1) - مؤلف ناظم الاطباء کلمه را فارسی دانسته است.