بشکفه

«لغت نامه دهخدا»

[بِ کُ فَ / فِ] (اِ) بشکوفه. شکوفه. گل و شکوفه. (ناظم الاطباء). رجوع به بشکوفه و شکوفه شود :
بر شاخ نار بشکفهء سرخ شاخ نار
چون از عقیق نرگسدانی بود صغیر.
منوچهری.