بشکنیدن

«لغت نامه دهخدا»

[بِ کَ دَ] (مص) شکستن. رام کردن. منقاد کردن. مطیع کردن. رجوع به شکنیدن شود :
بسا حصن بلندا که می گشاد
بسا کرهء نوزین که بشکنید.رودکی.