بشگفت آوردن

«لغت نامه دهخدا»

[بِ شِ گِ وَ دَ] (مص مرکب)(1) (کسی را). به عجب آوردن او را. تعجیب. به شگفت آوردن کسی را. شَأو اقماء. (منتهی الارب). و رجوع به شگفت شود.
(1) - از: «ب» حرف اضافه و شگفت و آوردن.