بشماق

«لغت نامه دهخدا»

[بَ] (ترکی، اِ) پشماق. باشماق. بشمق. کفش و نعلین عربی. (ناظم الاطباء). بمعنی کفش. (آنندراج) (شعوری ج1 ورق171) (فرهنگ نظام) (دزی ج1 ص90). پای افزار. رجوع به پشماق، پاشماق، بشمق شود :
گفتم که یکراه ای صنم بر چشم خواجو نه قدم
گفت از سرشک دیده اش پر خون کنم بشماق را.
خواجوی کرمانی (از شعوری ج1 ورق171).
خال اردوی فلک را کآفتابش هست نام
بوسه گاهی نیست الا کوکب بشماق او.
خواجوی کرمانی (از فرهنگ نظام).