بشنجه

«لغت نامه دهخدا»

[بِ شَ / شِ جَ / جِ] (اِ) پشنجه. افزاری باشد که جولاهکان بدان آهار بر تانه مالند و آن دستهء گیاهی بود که مانند جاروب برهم بسته باشند. (برهان) (از جهانگیری) (از ناظم الاطباء) (از فرهنگ نظام). دست افزار جولاهان که بدان آهار بر تار کشند. (انجمن آرا) (آنندراج). و رجوع به شعوری ج1 ورق196 و 209 و پشنجه شود :
بشنجه روی و ازرق چشم و اشقر(1)
سر او را خم گل نی خم زر(2).
نظامی (از آنندراج) (از فرهنگ نظام).
تار و پود مراد من نشود
تافته بی بشنجهء(3) لطفت.
قریع الدهر (از فرهنگ نظام) (از انجمن آرا) (آنندراج).
|| آهاری باشد که بر تانه مالند. (از برهان) (از جهانگیری) (ناظم الاطباء) (از رشیدی) (از آنندراج) (از فرهنگ نظام).
(1) - ن ل: احمر. (جهانگیری).
(2) - رشیدی شاهد برای آهار آورده است.
(3) - در چ دبیرسیاقی شکنجه.