بشنواندن

«لغت نامه دهخدا»

[بِ نَ وا دَ] (مص) شنواندن. شنوانیدن :
چشم احسان بی بصر مانده ست تا روزی کجا
بشنواند کلک تو گوش مکارم را صریر.
سنایی.
رجوع به شنواندن شود.