بشولیده کردن

«لغت نامه دهخدا»

[بَ / بِ / بُ دَ / دِ کَ دَ](مص مرکب) پریشان کردن. برهم زدن :
بنالم از غم این روزگار و این آکفت
که هرچه بد سبب شادی و نشاط برفت.
سپید شد سر و اقبال و سال روی بتافت
زمانه حال بشولیده کرد و بخت بخفت.
(از تاریخ بیهق).