«لغت نامه دهخدا»
[بَ ری یَ] (اِخ) از فرق غلات است و فروع مفوضه و واقفه، اصحاب محمد بن بشیر اسدی معتقد بزنده و غایب بودن امام موسی بن جعفر و نمردن و حبس نشدن آن حضرت بودند. این فرقه محمد بن بشیر و بعد از او پسرش سُمَیع را امام میشمردند. (خاندان نوبختی چ 1311 ه . ق. ص252). و رجوع به ریحانه الادب ج1 ص167 شود.