«لغت نامه دهخدا»
[بِ صَ بُ رَ تَ](مص مرکب) محاورهء مقرری است که لفظ برون مستدرک باشد. (آنندراج) : ما را برنگ غنچه دل از گلستان گرفت چون لاله سینه چاک بصحرا برون رویم. سعدی (از آنندراج).