بضاعات

«لغت نامه دهخدا»

[بِ] (ع اِ) جِ بضاعه یا بضاعت.
- بضاعات مزجات؛ سرمایه های اندک :
بکردار بدشان مقید نکرد
بضاعات مزجاتشان رد نکرد.
سعدی (بوستان).
و رجوع به بضاعت و بضاعت مزجات شود.