بطاق بلند گذاشتن

«لغت نامه دهخدا»

[بِ قِ بُ لَ گُ تَ] (مص مرکب) فراموش کردن. (آنندراج) (مجموعهء مترادفات ص266) :
گذاشت کار شکست بنای عهد ترا
قضا بطاق بلندی ز شیشهء دل ما.
تنها (از آنندراج).