بطاق خانه بودن چشم

«لغت نامه دهخدا»

[بِ قِ نَ / نِ دَ نِ چَ / چِ] (مص مرکب) عبارت از آن حالت که آدمی مشرف بر مرگ شود و چشم بر طاق دیوار خانه دوزد یا روی بسوی آسمان چشم باز کند. (آنندراج) :
بطاق خانه از آن چشم باشدم دم نزع
که طاق خانهء من چشم بر سرای تو بست.
رکنای مسیح (از آنندراج).
و رجوع به چشم بطاق افتادن (ذیل طاق) شود.