بطانه

«لغت نامه دهخدا»

[بَ نَ](1) (ع مص) کلان شکم گردیدن.بطن بطانه. (ناظم الاطباء) (از اقرب الموارد). پر شدن شکم کسی از طعام. (از ناظم الاطباء).
(1) - در منتهی الارب مصدر این معنی بطن آمده است.