بطرس

«لغت نامه دهخدا»

[بُ رُ] (اِخ) کَرامَه (معلم) (1774-1851م.). بطرس بن ابراهیم کرامه از اعیان حمص بود. وی مدتی در عکا و دیر زمانی در لبنان بسر برد. شعر میگفت و بزبان ترکی نیز آشنا بود در لبنان در نزد امیر بشیر شهابی تقرب داشت و امور دبیری وی را برعهده گرفت تا آنگاه که امیر بشیر بسال 1740م. نخست بجزیرهء مالت و سپس به قسطنطنیه تبعید شد و وی نیز با او رفت و در آنجا نیز در نزد وی احترام داشت. بطرس شاعری فصیح و بزرگ قدر بود. او راست: 1- الدراری السبع، که دربارهء موشحات اندلسی و دیگر موشحات است. چ بیروت 1864 و 1876م. 2- دیوان شعر (بطرس کرامه) موسوم به سجع الحمامه، دارای هفت هزار بیت شعر است که غالباً در مدح امیر بشیر شهابی و وصف اعمال او و مدح دیگر امرای معاصر است، چ مطبعهء ادبیه بیروت 1898م. (از معجم المطبوعات ستون 1550 ذیل کرامه بطرس). و رجوع به اعلام زرکلی ج1 ص149 شود.