بطشه

«لغت نامه دهخدا»

[بَ شَ] (ع اِمص) قوت و برتری بر دیگران. || قدرت و سطوت و اقتدار. || شدت. || (اِ) البطشه الکبری؛ طبل بزرگ. (ناظم الاطباء). || (اِخ) بطشه الکبری؛ جنگ بدر. (ناظم الاطباء) : یوم نبطش البطشه الکبری انا منتقمون. (قرآن 44/16: المرشد).